Як я купив героїн і став зарабляць більш за маўклява родыцаў
Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.
Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.
Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.
Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.
| Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету. |
Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.
І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!
Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.
Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.
Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.
У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.
На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!
Слушай, братаны, мне надо вам что-то рассказать, такое, что крыша едет на весь свет! Сегодня я поведаю вам историю, в которой смешаются наркомания и комедия, как нельзя лучше.
Итак, начнем с того, что все началось с темной и ветреной ночи, когда я сидел в своей лачуге, разглядывая закладки, немного фольги и фенамина, оставшихся от вчерашнего катка. Я чувствовал, что моя душа внутри требует нового приключения, а героин к тому времени давно стал моей единственной компанией.
И тут забрезжила идея в моей голове, как мерцающая звезда на ширной ночной небесной поляне. Я решил, что пора осуществить свою заветную мечту – украсть унитаз в одном из торговых центров города. Да, ты не ослышался, именно унитаз!
Следующий вечер я провел в изучении плана действий. Рассчитал свое время так, чтобы под ночь проникнуть в закрытый для посетителей торговый центр. Но перед полетом мыслей я, конечно же, поставил свою штакетину из марихуаны – это дарил мне чудесное вдохновение.
Пришла ночь Х, я афигел от адреналина, когда прокладывал себе путь сквозь сети охраны. Мои пальцы плясали по цифровым кодам замков, словно я крутой хакер, а мне нужно было спешно получить доступ к самому ценному серверу.
Наконец-то я ворвался в пещеру алмазов, или по крайней мере, так казалось. Торговый центр показался мне нереально огромным, словно попал в параллельный мир. Я пробрался на склад и нашел свой главный трофей – унитаз.
Этот унитаз был не просто унитазом, он был символом моей бесконечной наркотической реабилитации. Я хотел сделать его своим талисманом, чтобы он всегда напоминал мне о том, что я могу достичь даже среди самых безумных преград.
Но как унести эту огромную раковину? Возникла проблема, с которой вполне мог справиться только настоящий ширной наркоман, каким я и был. Будучи в колбасящейся волне колбасита, сразу же придумал план спасения.
Я снял с себя рубаху и начал укладывать куски полиэтиленовой плюхи внутрь нее, чтобы создать некую амортизацию для унитаза. Затем я аккуратно положил его в мешок, который подготовил заранее, и завязал его.
Так, мечта осуществлена, но вот проблема – как выбраться из этой ловушки без навороченных технологий? Опять же, ширной наркоман решил этот вопрос в лучших традициях.
Я заметил, что во внутреннем дворике центра размещена сверкающая фонтан-колонна. И вот, когда никого не было поблизости, я решил использовать ее для своего дерзкого побега.
Я поднял мешок с унитазом на плечи и, кульбитами, пришел к фонтану. Включив все свои навыки акробатики, я совершил сальто через колонну, словно настоящий парк Голливуда. Мои кричащие мышцы несли меня вперед, а сердце колотилось так, что могло бы сломать саму колонну.
Наконец, я выбрался на свободу, но не без жаркого переживания нескольких охранников, которые почуяли подвох. Но я, несмотря на свою ширину, был быстр и умело пополз под кустами, как змея, избегая их внимания.
И вот, я снова оказался в своей лачуге, со своим добытчиком – унитазом, который стал моим символом победы. Эта история помогла мне осознать, что даже в моем колорите и безумии можно достичь невероятного.
Так что, друзья, никогда не останавливайтесь на полпути и идите к своей мечте, пусть она кажется безумной и невозможной! Будьте смелыми, как настоящие ширные наркоманы, и никогда не забывайте, что ваша жизнь – это ваша самая большая комедия!
